Daha yolun çok başında yitirdim kendimi ben,
İlk bahar da acamayan bir filiz de kaybettim benliğimi,
Daha kimim, neyim bilemeden...
Nerden geldigi belli olmayan, sahipsiz çığlıklar sarmış bedenimi,
Sahi,kimdi beni bu sonsuzluğa sürgün eden?
Bir yol var nereye gittiği belli olmayan,
Sanki hiç bitmeyecek, sonu olmayan sürgündeyim,
Çok sürmez bilesin bu serüven,
Hayale sigmayacak, büyük, derin bir boşluk,
Zorlasan sığdırırsın şu koca dünyayı,
Sözler kifayetsiz, kalemler yetiremez mürekkep,
İşte o koca boşlukta bocalayan ben,
Kavrulmuş bir yürek, içinde bitmeyen ağlayışlar, Koşmak, ciğerlerim çatlarcasına koşmak,
Her adım da dökülsün istiyorum dünden kalanlar,
Ama dolanıyor nefesim ayaklarıma,
Bir adım dahasına gitmiyor,çivilenmiş adeta,
Söküp atmak tek çırpıda nefsimin arzularını,
Ne mümkün o boşlukta kaybolmadan sağ kalmak...
♾️16.03.2024
©kardln4433
K