Serseri gibi gönül eğlendirmekle meşgul,
Önüne baksa görecek belki
Yoksa çekindiğindemi bu hali?
Ne diye yaslandı güvendiği dağın yamacına
Denizide görürdü hâlbuki,
Çok kez yalvardı sert ve kötü günlerde tanrıya,
Al bu canımı diye
Oturduğu evden bir deniz feneri görülürdü,
Ona her gün bir sinyal çark ederdi ,
O da ne yapsın kayıtsız kalamazya,
Odanın ışığını açıp kapardı.
Bir gün aniden yok olunca o sinyal
Kahrından deliye döndü
Sevdalamıştı beliki,
Yavaş yavaş süzüldü toprağa
Silindi gitti bu bilinmez sevda ile...
(HARUN KOÇ)
©harunkoç
H