Biliyordum aslında, herşeyin suçlusu bendim. Ben vermiştim ona kendi ellerimle hançeri. Her sefer tekrar tekrar umut edende bendim. Sevgimin çokluğundan izin vermiştim her olan bitene. O da her gün hançerliyordu beni.
Değişen birşey var mıydı? Hayır! Yine yıkılmalar, yine yüzüme vurulan kaldırması çok ağır olan cümleler. Yine gözyaşları ve yine yalnızlık. Hep olduğu gibi bu seferde elimden tutan olmamıştı. Bu seferde ağlamama kıyamayıp gözyaşlarımı dindiren olmamıştı. Yine yalnız ağlıyordum. Yine başımı sevdiğim adamın göğsüne yaslayamadım.
Evet herseyin suçlusu bendim. Eski ben olmam şarttı. Yine o ketum ve hiçbir bekleyişe girmeyen, duvarlarının arasına hapsolmuş o kız olmam lazımdı. Çünkü gözyaşlarımı yine hep kendim silecektim...
©merve70
M