Durgun mavi gökyüzü bozar sinirimi.
Bulutların öfkesini özlüyorum hala,
Hava fazlasıyla neşe saçıcı, tiksinç.
Hissediyorum umut tohumları yüklü bahar rüzgarını
Tenimin üstünde asit tadında bir acı
İyimser duygular fazla uzak bana
Cehenneminde doğdum ben karamsarlığın
Her gün ufuk çizgisine bakarken
Kızarır göz bebeklerim öfkeyle
Gece bana ait kaos nefret karanlık gölge.
Gün benden çalar bana ait olanı
Doldurur sokakları huzurun leş tadı
Açık gökyüzünde arıyorum tanrıyı bu gülümseyen gökyüzünde
Ruhumda kaybolduğu günden beri tanrıyı arıyorum.
Cehenneme gitmek için, acıyla ölmek için.
Kabuslara özlem duyuyorum mutluluk sancısıyla.
Doğamdan çok uzağım nefretten korkudan.
Ben ben olmayı özlüyorum kendim gibi hissetmeyi.
Tanrıyı kaybettiğim yerde kayboluyorum her gün
Biraz daha mutlu biraz daha umutlu gerçek dışı rüyada kayboluyorum.
Binaenaleyh hayat nefret ediyorum senden,
Çaldığın için sahteliğinle beni benden.
©mageenkon
M