Her kapı sesinde yokluk...
Bir gariplik var bu işte..
Kapıdaki sen değilsen, karşımdaki hep boşluk..
Adımı duymuyorum bir ses de, ton da,
Neredeyse alıştım, kendi yokluğuma..
Bir gariplik var bu yalnızlıkta..
...
Çiçekleri sulamayı bıraktım, solmaya başladılar..
Her zaman olamam yanlarında..
Ben alıştım yalnızlığa, onlarda alışmalı..
Sen asla gitmem demiştin. Gittin, senki yüce kadın..
Sen gittiysen ben nasıl kalabirimki yanlarında?
Senin kadar aklı başında değilim!
...
Yıllar sonra tebrik telefonu aldım..
Yarım akıllı bir arkadaşım yeni duymuş bizi..
Bir asır geçti, yeni hayatlara başladık neredeyse..
Yani sen başladın..
Ben kaldım bu boşluklarda, bana kalanlar daha fazlaydı..
Eğer, sen özleseydin çiçeklerimizi..
Özlemedin, sormadım bizi hiç!
Artık bende bakmak zorunda değilim!
Solsunlar benimle...
©darbiryand
D