Bir kemancının yayında gezinen sırça köşk
korkudan parçalanan buz dağlarına
mektup bırakan dört aylık yoldan gelen
yorgun göçmenler herbirinin ağır mesajları var
insanlığa insan olmaya çalışanlara birkaç söz bırakanlar var heybede
ve bir çöl rüzgarı çıkarsa ensemde sen zeremcene asılı bir kalpte
tek başına ve yalnız kalmasın ağaç dutları
unuturken kırık kasetlere kaydedilmeyen anıları
acımak varsa içinden geçirme madem hislerini o narin göz bebeğinden
biraz daha dayanmalıysa kemiğe zorluklar
aç kapıları ve hazır ol karşılamaya gelen subayları
©sorvete
1