Kahvemi alıp oturuyorum yine akşamın sessizliğinde,
Hava soğuktu ama ben yine de kendimi bıraktım havanın şiir gibi esintisine,
Belki sonra da nereye gittiğimi bilmeden yürürüm öylesine,
Denk gelirken gecenin geç saatlerine.
Belki de odama geçip şiir yazarım fon müziği eşliğinde,
Ama öylesine yazılmış sözler olduğu için buruşturup atıyorum sonra bu sayfaları çöpün içine.
Hayat bana şiir gibi resim yapabilmeyi öğretti zaten paletimi elime aldığımda ise kendimi buluveriyorum mutluluğun ve huzurun renginde,
Hafif bir tebessüm yer alıyor o an yüzümde,
Hiç istemedim hüznü resmetmeyi tuvalime.
Zor günlerim de oldu ama hayırlısı olsun dedim ben kendimi enkaza sürüklemedim yine de.
©by_solist
B