Siyah karanfillerle boyandı ömrüm,
İki satır yazdığım bir kefen gibi bembeyaz,
Esen bir rüzgar nereye git dese gidecek kadar yalnız,
Kışın ortasında çorapsız kalacak kadar aciz,
Belki de sevmek bu kadar acıydı
Ya da terk edilmek,
Terk edilmek suretiyle yazılan iki kelam bir vedaydı,
Gerçi nereden bilecek sevmeyi, bilseydi gider miydi bilmem, belki de hiç gitmemiştir,
İşte buyum ben her ihtimale düşüp bekleyen...
©rukiyeöz
R