Saat 3'tü,
Sıklıkla soluk alma sorunları yaşıyordu,
Sanki yalnızlığı, hep bu zamana kurmuştu alarmını,
Sancılar, ve kabuslarla uyanıyordu aynı saatte.
Buz kesen ve terleyen vücuduyla yatağından doğruldu,
Baş ucundaki paketinden bir dal sigara aldı yaktı,
Hafifçe odasının perdesini çekti, sonrada bir iç çekti,
Karanlığa doğru öyle dalmıştı penceresinden,
Karanlıktan başka hiç birşey görünmüyordu.
Tanrım dedi, ellerini açarak,
Ne kadar,
Ne kadar daha kaldı,
Bu hastalıklı ruhumdan arınmaya,
Ne zaman bitecek bu sancılı rehavet kokan geceler,
Ne zaman bitecek, bu katlanılası mümkün olmayan hisler,
Ne zaman güneşi gerçekten içimde hissedeceğim.
Tanrım, ne zaman ?
22/04/2020
©meto
K