Yaz farksızdı kutup yaşamından.
Bir tek eksik eskimolardı var olan.
Varlıkları masallarda kayıplara karışan.
Ve gittikçe eriyen buzulların altında boğulan.
Neyim kaldı dünyada asaletimden başka.
Onurumdan başka gururumdan başka.
Zeten alayına isyan etmiştim tüm aşka.
Ve şimdi darmadumanım bir başkayım bambaşka.
Nefret taşkınları, hüzün selleri boğdu beni.
Mutluluğumuzu hazmedemeyenler boş dururlar mı aldılar benden seni.
Ve şimdi ben isyanlarla yaşıyorum sevgili.
Dünya geldikçe geldi üstüme.
Ve sen fırsat kolladın kırdın büstümüde.
Oysa yüz yıllara ilham olacaktık yedinci gök semavatin üstünde.
Arşı titretecek aşıklardık Gülnihal.
Sonumuz bu muydu? Yıkık bir han.
Meyhanelerde içkiden olacakmışım âyân.
Ve sen Gülnihal kahrolası baş belası sevdam.
Yağmur bile kulak vermiyorsa toprağın kuraklığına.
Hangi adem oğlunu davet edeceksin merhamete, insafa.
Benim bu zamandan sonra tek arzum varmamdır Allah'a.
Ve düz geçeceğim zalim kulların alayına.
Sadece dinle konuşma ve sus.
Bütün umutları, ümitleri kaplamışsa pus.
Şiirde yıkık bir harabe olmuşsa âruz.
Karanlıkta yaklaştı , çünkü patladı fânus.
Bu bir yaşam kavgasıdır arkadaş.
Beklemediğin bir anda arkandan yiyiyorsan taş.
Hiç kimseye güvenme ve öylece uzaklara bir an bile durmadan bas.
U