Biletçi bana bir bilet ver
Cam kenarı olsun
Manzarası gökyüzü,
Ağaçlar ve bir parça deniz olsun
Bakma yüzüme anlamamış gibi
Gitmek istiyorum bu şehirden
Kimsem kalmadı, yanımda
Gitti sevdiğim, sevdiklerim
Uzak bir diyara gitmek istiyorum
Kes biletimi, en uzak bir şehire
Geri dönüş istemiyorum
Yalnızca gidiş olsun
Parası neyse veririm
Rahat bir koltuk ver bana
Yorgunluğum geçsin istiyorum
İnsanlardan aldığım
Yorgunluğumu, alsın benden
Kimse olmasın yanımda
Yalnız bir yolculuk istiyorum
Ses, gürültü olmasın
Ağlayan çocuklar
Gülen insanlar
Ağlayan kadınlar
Çenesi kopmuş gibi
Konuşan yaşlılar olmasın
Yüreğim de yorgun
Ona bakma sen
Yorgunluğu bitmez onun
İçinde hasret
Dert, keder dolmuş
Ayrılık şarabından içti
Daha dün gece
Kendine gelemez
Bir daha belki de
Aldırma sen yüreğime
Konuşur kendi kendine
Merak etme sen
Rahatsız etmez kimseyi
Onun derdi benimle
Alıştım artık haline
Beni öldürmesine
Yaralar içinde bırakmasına
Geceler boyu ağlatmasına
Korkma be adam
Benden başka kimseye
Olmaz bir zararı
Kes şu bileti artık
Nefes alamıyorum
Üstüme geliyor
Şu büyük kolonlar
Üzerime devrilecek gibi
Versene biletimi
Aldın bütün paramı
Kalmadı bende artık
Sana vereceğim birşeyim
Gözlerimden dökülen
Bir kaç damla yaştan başka
İsteme benden onları
Onlar sevdiğimden
Bana kalan
Tek hatıralarım
Acele etsene be adam
Bak tren geliyor
Yaklaşıyor istasyona
Kaçıracağım senin yüzünden
©mehmetbk11
M