BİR BİLİNMEZE SÖZLERİM

Çiçeklerin diliyle anlatmak isterdim seni...Toprakta filizlenip,yemyeşil olmalarını...Yaprakların arasından bir, iki derken...Tomburcuklanmalarını küçük minnacık...Dalların uçlarında renk renk açmalarını...Etrafa sen tadında kokmalarına...Her rengiyle toprağa ayrı can veriyorlar..Dünyayı ayrı bir güzelliğe, cümbüşe bürüyorlar...Papatyaya seni soruyorum,seviyor mu? Sevmiyor mu diye...Duygularım dan eminim ama yinede sormak istiyorum işte...Güllerde gülüşünü arıyorum...Etrafım dayken deli bir volkan oluşunu...Gökyüzünede, yeryüzüne de...Yokluğunda da sen demek istiyorum..Seni kendime ozaman yakın hissediyorum...Senleyken kendime daha çok inanıyorum...Duygularımdan, sözlerimden daha emin adımlar atıyorum...Gül kokana değil...Bir yanı toprağa bakana sevgi besliyorum...Gidecegini bildiğim halde toz konduramıyorum...Aklımla kalbim arasındaki çizgide hep sen varsın...Yaşamak için tek sebebimsin diyorum ...Senin Rabbim var kızım...İlle birini seveceksen,onu sev,ona Sığın diyorum...Güller,ağaçlar,yapraklar ona secde edip,kulluk ederken....Sen neden bir ölümlünün köleligini yapıyorsun diyorum...Sonra duygularımda susuyor...Sen demekte anlamını yitiriyor...Koskoca bir hiçiz...Varla yok arası bir mevsimiz...Vaktimizi bekleyip açıyoruz...Kim için, ne için varız bilmeden bir yabancıya...Umutlarımızı,hayallerimizi, güvenimizi,hislerimizi kurban ediyoruz.Hak ediyor mu diye sormadan ona bağlanıyoruz.Aslında öleceğini biliyoruzda gitmesini kaldıramıyoruz...Bir damla gözyaşına bile değmeyecek...İnsanlar için gözyaşlarımla gülleri suladım...Sevgiye,aşka,mutluluğa artık inanmıyorum...Çok yoruldum bir bilinmezlige düşmekten...Sevip sevilmemekten....Artık bir hiçe bağlanmak istemiyorum...