Bir çarşamba akşamı ve ben elimde sigaram ile oturmaktaydım yine,
Radyoda çalan hüzünlü şarkı ise eşlik ediyor gibiydi benim bu durgun halime,
İçimdeki sıkıntı cam kırığı tanesi misali batmaktaydı her seferinde kalbime,
Çok ihtiyacım var inan ki iyiyim kelimesine,
Bende uyansam keşke hafif bir tebessüm ile yeni güne,
Ama olmadı....Hep yaşama sevincini yitirmiş bir adamı resmettim odamdaki tuvale,
Çaresizlik duruyordu sanki şuan elimde,
Bazen buğulu gözlerim uzaklara dalardı birşeyler anlatmak istercesine,
Şehrin o kalabalığında olmak yerine,
Kendimi buluverirdim gecenin sessizliğinde.
Hep yazdım yaşadığım günleri defterime,
Ama ben şair değilim ki,
Olamazdım belki de.
Bu sayfalar da solup gider artık çekmecemde.
Ve tuvalimdeki onca resim ise yalnızlığa hapseder kendini odamın bir köşesinde.
©by_solist
B