Ensemden parmak uçlarına kadar irkildi yüreğim.
Can güçsüz kaldı, göç istemekte, ruhi bedenim.
Bulutlar kefen niyetinde, sarılası renginde, hep,
Ancak gri ve kirlidir sayende, acı kokan nefesim.
Ayrılık ertesi, günlerden cumartesi,
Bir ceset var ortada, çıkmaz nefesi.
Sarmış kendini, soluk ten tablosuna,
Gidiyor, karanlık kalmış tüm sessizliği.
Öylece habersiz, öylece talihsiz,
Gün görmeden, öylece sahipsiz.
Gidiyor işte, vurulmuş yollara,
Farketmez ha sensiz, ha bedensiz.
Gidiyor ruh ve kalıyor bir ceset ortada,
Ayrılık sebep, sadece sevgili farkında,
Kimseler bilmediğinden meftayı görmez
Göreninde zaten olmuyor umrunda.
©yılmazönür
Y