Siyahı,her kim matem rengi ilan etmişse; halt etmiş!
Bir çift umuttur; senin gözlerin...
Kendimde kaybettiğim ne varsa,sende bulmuş gibiyim biraz.
Varlığımdan bile şüphe duyduğum onca yas dolu günden sonra,bilmem hangi acımın armağanıdır bana,senin gülüşün?
Belki bilmezsin de; ben tüm inançlarımı senin kirpiklerinin tellerine bağlayıvermişim. Ondandır ki şimdi; kirpiğine rüzgar değse delirip cenge girerim dünyayla...
Saçının teli kopup karışsa bir mevsimin hazin yağmuruna,
İnançlarımı yitirmiş gibi hissederim.
Küsüveririm yeryüzüne.
Keşke seni anlatabilmek mümkün olsaydı
tüm hayatlarda.. Her iklimin anlamsız varlığında yankılansaydı güzelliğin.
Lakin ben cahilin biriyim; ne bir türkü bilirim ezberimde,ne senin kadar özel bir söz,bir kelam vardır dilimde...
İyisi mi sen beni affeyle...
Yüreğimin beyaz bir kağıttan ne farkı var ki hem; ona yazmışım mısra mısra,gören yüzümden okur adını...
©melikedoğn
M