6 Şubat sabahı....
Bir düzine şehrin sabah ezanları okunmadı
Çünkü minareler bile ayakta değildi, duramadı
Akşamdan mis kokulu nevresimlerine sarılanların
Sabaha duvarları yıkık, çatıları çökük, binaları göçüktü çünkü..
Bir çoğu uyanamadı....
Soğuk mevsimin en azılı vaktinde geldi felaket
Halbuki akşamdan aileler mus mutlu
Haftanın ilk gününe, ama ömürlerinin son öğününe oturmuşlardı aynı sofrada...
Bir çoğu uyanamadı...
Küçücük bebekler anneleri tarafından son kez emzirildi
Babalar çocuklarının başını son defa okşadı
Çantalar, beslenmeler hazırlandı, ama olmadı işte..
Bir çoğu uyanmadı...
Bakkal amcalar son kez kapattı kepengini
Kahveler son çaylarını dağıttılar
Berberler son traşlarınıda yaptılar
Bilemediler yapılan her şeyin kendileri için son olduğunu
Bir çoğu uyanamadı ..
Uykunun en derin anında sarsıldı yeryüzü
Alev topu belirdi göğün karanlık semasında
Gözlerin marurluğu içinde çığlık çıığlığaydı her bir cihet
Kimi bebesine koştu, kimi babasına
Kimi canlı kimi ise cansız kavuştu sevdiğine
Yıkılmıştı koca şehirler, yerle yeksan olmuştu..
Çaresizlik, şaşırmışlık, korku çökmüştü birde enkazların üstüne...
Diller lâl olmuş, feryatlar feryadın içinde külah gibi durmuştu
Yarabbi...Yarabbi...senin kudretinden sual olunmaz
Acının, matemin her bir nüktesi yaşanmıştı o gün
Hiç bir şeyden haberdar olamadan on binlerce insan vardı..AMA..
Bir çoğu uyanamadı...
( 6 Şubat depremlerinde vefat eden cümle kardeşlerimize Allah'tan rahmet Yaralılara acil şifa, yakınlarına ise sonsuz sabırlar diliyorum)
Cimbar 😞😞😞😞😞😞😞😞😞😞😞😞
©cimbar
C