Bir deli rüzgar esti,
Geride sadece tozunu bıraktı,
Yaprakları dalından ayırdı,
Öyle deli esiyordu ki bu rüzgar,
Ağaçları topraktaki köklerinden koparırcasına,
Toprak öyle sıkı sarmıştı ki ağaçın köklerini,
Bırakmadı köklerinin savrulup gitmesine,
Rüzgar bir daha eserse,
Ne yaprak tanır dalın da süzülen,
Ne ağaç tanır toprakta kökleri tutunan,
O yüzden cesaret etmez bu yürek ,
Kimsenin başına rüzgarı dert etmeyi,
Herkes kendine ettiği kadar rüzgarından bulur..
©sözuçar
S