Nereden bilirdim ışıkların sensizliğin yabancılığında sislerin ardına küskünce saklanacağını,
yönüm yok önüm yok sonum yok yıldızlar bile beni cezalandırırcasına söndürüyor aydınlıklarını
ilk defa korkuyorum karanlıktan hiç olmadığı kadar ancak korkum ışıksız zifiri zindan gecesinden değil sana çıkan umutların senin aydınlığın ile karşilaşamaması korkusu bu yüreğime saplanan
ruhsuz bir bedende sıkı şıp kalmak gibi acımasız sensiz olmak
kızıl bir gecede tut ellerimden bütün çaresizliklere inat gözlerini bırak zifirden karanlık geceye üşümesin elleri buz tutmuş mendil satan çocuklar
ben karanlığın çocuğu gözlerim karanlıktır benim aydınlığı bilmez her nefes te bir parça umut vardır ama ruhum bilmez
er yada geç sabahlar olur kimine bir ömür kimine bir nefes ...
©prue
P