Gülüp geçtik hep insan ne çekmişti
Bilemedik yaşadık sandık, gerçek hayatlar vardı
Sarhoşluğun verdiği rahatlama ile anlattılar
Sözleri yaşamın acısını gösterdi
Karamsarlıkları etrafına çit çektiler
İçinde ki güller soldu insanın
Kurumuş bıraktılar
Yeniden yeşermeyi bekleyen dalları
Dışardan bir kuvvet gerekti
Bir artezyen yeterdi belki
Beceremedi, dokunamadı insana beşer
Umut dolu yağmurlar bıraktı bulutlar.
©brkdnc_23
B