Hüzün; demir parmaklıklı bir evin yüzüdür.
Sonbahar üç aydan fazla sürer.
Yaşlı gözleri kimi arar?
Yağmurlu uzun geceler sonu uykulu...
Aranıp durduğu gündüzüdür.
Hüzün; yolların yalnız kızıdır.
Gün doğunca geceye koşmak ister.
Zamanını neyle harcar?
Yapay çehrelerle saatler boyu...
Görüp göreceği ince bir sızıdır.
Hüzün; sol yanımın hırsızıdır.
Tüm kadınlığı hayallerime çöker.
Ruhu; eylül akşamlarının arsızıdır.
Geleceği de geçmişi gibi kalın bir koyu...
Beni derin dehlizlerine çeker.
Hüzün; uzak bir şehrin yıldızıdır,
Beni günümden, gecemden eder...
©mhrsskn
M