Ve yine gecelerden bir gece.
Yine sessizlik, yine suskunluk, yine yalnızlık, yine acı.
Hayat ne zaman bukadar çekilmez bir hale geldi.
İnsanlar ne zaman bukadar nankör, duygusuz, vicdansız oldu.
Yatıyorum, bön bön tavana bakıyorum ve düşünüyorum:
-Neden birsürrü insan içinden birtek ben üzülüyorum?
-Neden herkes kendi çıkarları peşinde?
-Bu dünya nezaman bukadar kötü oldu?
Fakat hiç bir soruma cevap alamaz oldum.
Kısaca şu iki günlük dünyada ben insanları tanıyamaz oldum.
Kimin iyi, kimin kötü olduğunu göremez oldum.
Gündüzler su gibi akıp geciyor'da şu geceler var ya, hiç geçmiyor be dostum.
Uyutmuyor düşünceler, yaşantılar.
Şimdi bir düşündüm "Acaba birtek ben miyim uyuyamayan?"
Hayır!!!
Bitek ben değilim.
Yüreği ve vicdanı temiz olanlar uyuyamıyormuş meğer...
Ve sen, bunu okuyan "yüreği güzel insan" senide BEN gibi kırdılar değil mi.
Seninde kimseye kalmadı güvenin, bitti yarına dair umudun.
Merak etme, güçlü kalırsak başarıcaz.
Ben sana inanıyorum, sende bana inan. 🖤
©
K