Kaç sayfa karalayıp buruşturup buruşturup attığımı sayamadım
Adına illaki bir şiirim olsun istedim ama ismin bile bende yoktu. oysa her şairin kendisine şiir yazdıracak bir seveni bir de sevdası vardı.
Birbiriyle şiir mukabilinde şiirler yazılırdı, eskiden sevenler sevdasına renga renk kalemlerle akan gözyaşlarıyla şiirlerini öyle susliyerek yazarları. nakışlı kanevice işler gibi şiirlerine bir mana kadarlardı gözler haftalarca postacının yolunu gözlerdi. sevdiğinden gelecek bir selam bir kelam için ya ben kime ne yazacaktım, kim selamımı gözleyecek kelamımı bekliyecek ve ben kimde neyi bekliyecektim. ismin bile bende yoktu hep uzaktan uzağa sevdim, sevgimi de hiç kimseye his ettirmedim.
Genc kızlar bir çeyiz sandığını en çok sevdiği eşyalarla doldurup evlenecek çeyizini serecek günü beklerdi ya ben kimi bekleyecektim. çeyiz sandığı birgün açılır evleri çeyizlerle süslenir benim ise çeyiz sandığım kalbimdi ve ben uzaktan uzağa seven habersizce sevgiyi de sevdayı da aşkı da hasreti de kalbimde hep saklı tuttum. Hiç açılmayacak kapalı bir kutu gibi sevmeyi özlemi hasreti aşkı öyle yaşadım, ne bir ismin ne de bir cismin bende yoktu.
©doğukan01
H