Bir gülüşüydü değiştiren bu ezbere hayatı.
Malumdur ya kimsede bulunmazdı.
Yanıbaşımda dakikalarca süren bir affetti.
Zerafeti gözlerinin derinliklerinde saklıydı.
Bakarken anlaşılıyordu gözlerinin ta parlayan güneşinden.
Başının ucundan, ayaklarının ta dibine kadar dökülen güzelliğinde bir papatya saklıydı sanki.
Öyle derin bir kuyuydu ki...
İçinde benim benliğim kayboldu.
O gülüşe sabretmek saygısızlıktı.
O gözlere bakmak cesaret ister, esaretimin bedelidir zaten o gözlerde mahkum kalmak.
Yeni filizlenmiş bir tohum gibiydi gözümde.
Yürüdüğü yola bile uzun uzun bakmaktı içimden gelenin hepsi.
Ayak izlerini ezberleyip gönül duvarıma çerçeveletmekti tüm mesele.
En garibi de şudur ki ufuk denilen şey meğer gözlerinin parıltısıymış.
Hasret vardı ortada, sevgi vardı...
Ufka bakan bir yürek.
Ve gülüşünden taviz vermeyen bir cennet.
Evren NARİN
H