Bir günün özlemidir ah
O içimizdeki taşkın nehir
Bir bilinmezliğin son raddesidir belkide
O son satırları fersah fersah işlenmişse kader yolumuza
Artık feryadı figanı unutmuşuzdur
Belki de artık içimizdeki çocuğun
Yelken alma vakti gelmiştir
Derbeder bir sahil kasabasına
Gönül oturttmuştur çoktan dost masasına
Sonra umuda usulca dokunasım geliyor
Ve ürperiyor gönüller
Umuttan yana biçare
Oysaki beklenilen o umut
Kendine biçare gönüller bulmuş
Ve geriye ömür denilen
Kitaba son bir cümle bırakmak olmuş kader...
©emrah_tarh
E