Hüznün vagonlarında buluyorum kendimi sabahın erken vakti,
Tebessüm yakışmıyordu bana artık yitirmiştim yaşama sevincimi,
Kalbimin sancısı ise beni öldürmekten beter ediyordu sanki,
Gözümden süzülen yaş dinmek bilmedi.
Çok isterdim nasılsın sorusuna iyiyim diyebilmeyi,
Ama olmadı... Bu hayat mutlu olmamı istemedi.
©by_şair
B