Nerden başlamak önemli aslında hayata.
Dün ya da bugün farketmeksizin seyretmek lazım o klişe pencereden.
Hayallerine gülmek lazım maviyi izlerken.
Hayal kurmayı bulutlar öğretmeli.
Bu güzel hisleri bi korna sesi yıkmamalı mesela.
Yıkmamayı öğretmeli aslında gözlerin.
Sert bakışın vurmalı kıyıya,korkmalı dalga.
Ama ama asla yağmur yağdırmamalı.
Kaybetmeyi en iyi sen bilirsin ya hani,
Ya da öyle söylemek mizahın olmuş yüzünde,
Kader deme,
Kadere sihirli değneği sen vurdun ya biraz.
Üzme hayallerini, kızdırma şarkıları, ağlatma geceyi.
Çünkü sen olan ama sensiz biri var sana yabancı kendi halinde.
İyiyken iyi kötüyken kötü olma,oldurma karşına.
Alıştırmak en kötü huydur çıkması ölmeyi bekler aman ha.
Boşver, ölümün kıyısından geçerken hergün her saniye,
O pencerende ki küçük çocuk olarak kal.
Kal ki gözlerindeki o güneşi,son saniyendeki o bakışın,umut olsun yarınlara.
©tuncayal
T