Bir iki vakit, ve yalnız başına masa başı.
Tütün gibi sarıyor her acılarım kefeni,
Kim kaldırabilir girizgahda duran o ağır taşı?
Peki neydi bu acıların nedeni?
Neredeydi o hiç uğramayan huzur?
Her iyi niyetim de buldular bi kusur.
Yalnızlığa el veren bir adamı,
Kaç ahali arasa da zor bulur.
Sen sen ol kaybetme dostlarını,
El ver, küstürme o yalnız yollarını.
Biri gidip biri gelse ne olur?
Elbet bir gün sarar hayaller kollarını.
©ggurkann
G