gözleri kapalı koşuyordu,
Kendisi bile nasıl yaptığını bilmiyordu.
Kalbi pusula olmuştu ona
ve duyguları da gözleri
Sanki onu içine çekiyormuş gibiydiler
kurtulmak istiyordu
O kuytu sokaklardan,
O dehşet verici yaşantılar dan,
O karanlık anılardan,
Bir ışık umuduyla yürüyordu
kibritçi kız gibiydi
Ama onun kalbi sönüyordu,
Kibritler değil.
Kalbi de söndüğünde;
bi anda duracak,
karanlıkta yanlız kalacaktı.
O da bunun farkındaydı
Bu yüzden arıyordu zaten;
Yaşamak için bir ışık,
bir neden.
©kerim3636
K