Güneş doğdu yine vedalar dan önce,
Sevda kuşları ayrılığa süzüldü,
Yalnız kalan mevsim kendine üzüldü,
Herkes sessizleşti ışıklar sönünce.
Esen rüzgarlar yönünü kaybetti,
Yapraklar düşmüyor artık,
Kuşlar gökyüzüne değil di sadık,
Ayrılık bizi çok mahvetti.
Yollar da bir kaç yorgun yabancı,
Mutluluk ararken buldular kendini boşlukta
Biz bu yollarda huzur için çok koştuk da,
Bize verilen her umut zaten hep yalancı.
Zaten hikayemiz de sanırım bir efsane,
Sanki hiç olmamış gibi, kimse bilmiyor.
Artık gözyaşları yüzümden düşmüyor.
Nasıl gidilir ki zaten ara da ki bu mesafe?
©ggurkann
G