Bir kadın ağlıyordu tek başına yapayalnız
Sanki evinden ayırlmış bir hali vardı
Bir kadın çaresizce tek başına yapayalnız
Sanki eşinden ayrılmış bir hali vardı
Bilmem ne acılar gördü bilmem ne hüzün
Yüreği tutuşan bir alev kadar yakıcı
Bilmem ne yaşlar döktü bilmem ne kan
Bedeni yıpranan bir aciz kadar yaralı
Eline dokunsam ruhum okşanıyor derinde
Kalbimi saran o en büyük aşkın olur
Bende bulur aradığı mutluluğu sevgim de
Güzelliği gülden almış ilham olur
Gözleri uzaklara dalar bir yaş düşerdi
Geçmişe dalar içten ah edip oysa
Dertleri ruhuna işlemiş bin azap çekerdi
Bende bulur yeniden bir hayat oysa
Bir kadın tanıdım yüreğimi verdim sadece
Bir kadın bir o kadar da çaresiz
Elimi uzattım ona ah tüm iyi niyetliğimle
Anladım hayatta kalmış kimsesiz
Yüreğimle ısıttım o üşüyen o incecik
Narin bedenini yeniden hayat bulunca
Daha iyi gelir oldu kendine yaralarını
Sarınca bir sevgi bin şefkat ile şimdi
Onu Tanıdığım da aciz di boynu bükük
Korkuyordu ve titrek gözlerinden ah
Yaş düşüyordu mahçup bakışlarıyla ki
Ona kalbimi ben ömrümü vermişim işte
Elinden tuttuğum ilk kadın ım
Sevdim sevgimin paha biçilmez ötesinde
Gülüşüne güneşi mi sığdırdığım
Daha bir aydın bundan sonra senle hayat
Yaşarız ikimiz bir beden de bütünüz
Yaşadıkların değil kolay artık acı bayat
Bakarız önümüze mutluluğa yürürüz
Çık o karanlık dünyan dan bak gözlerime
Bizi bekliyor bak yaşanacak anılar
Anılar biriktirip ki bu ölümsüz sevgimize
Birgün olmasak ta anacak sevdalar
Sen benim bende seninim ayrılmaz canda
Ruhumuz birdir bizim kör düğümlü
Biliyor musun güler oldum senden sonra
Sözlerin ayakta tutar asıl ömrümü
Bir kadın ağlıyordu tek başına yapayalnız
Sanki evinden ayırlmış bir hali vardı
Bir kadın yaşıyordu tek başına yapayalnız
Sanki eşinden ayrılmış bir hali vardı
©chn
C