Bi kalem kağıta sormuş
Sana dokuna bilirmiyim
Kağıt demiş neden olmasın
Kalem gülümsəyərək dokunmuş kağıta
Kağıtda bi çare bakmış saata
Neden saatdedi gözün hey senin
Sorarak kağıtdan çekilmiş bir an
Kağıt ,nedir bu yazdığın senin ey kalem
Meni neden övürsen bəyəm bilmirəm
Men kağıt parçasıyam sevilən deyiləm
Amma Kökümə aşiqdir gördüğün aləm
Həyata can verən təbiət mənimdir
Mənim soy köküm ,öz təməlimdir
Sən bunu məndən də yaxşı bilirsən
Səndə mən gəldiyim kökdən gəlirsən
Yazın bitəndə əlbətki səndə
Məni parçalayıb yırtıb atacan
Amma unutma inan ki səndə
Son dəfə saata tərsdən baxacan
Çox deyib qəddini əymiyim sənin
O Şair qəlbinə dəymiyim sənin...
©ünal_man
Ü