Her gün yeni bir gün, yeni bir uyanış diyorlardı bana,
Ben de safça inanıyordum bu safsatalara.
Günler geçtikçe yıprandım,
Hayat öyle yıprattıki beni
Artık yeni bir gün diye tabir ettikleri
Masallar diyarına itimadım kalmadı.
Meğerse neymiş be hayat,
Gözlerimi açtığımda ne tabir etmişlerdi;
Şu an gördüklerim ne!
Hayat kıskacı altına aldı beni.
Bir kere dahi olsa gülmedim,
Hep acı çektim
Gülmek nasıl bir duygu hep tatmak istedim
Etrafımda gülenleri gördükçe daha çok istedim gülmeyi
Fakat masallardaki gibi olmadı gülemedim tadamadım bu duyguyu.
Nedense hayat bize acı vermeyi çok seviyor bence
Sevinmek, gülmek, eğlenmek dışında her duyguyu tattırdı bize acımasızca.
Ne düşler kurmuştum safça küçüklüğümde
Meğerse hep hayaller diyarında yaşıyordum habersizce.
Şimdi senden son bir isteğim olacak hayat;
Bir kereliğe mahsusta olsa çok görme bize gülmeyi
O kadar acı tattırdın,
Bari ölmeden önce bir nebzecikte olsa,
Güldür, tattır bu duyguyu bana ve hiç gülmemişlere hayat...
©harungül
H