Dövülmüştüm ve tekmelenmiş,
Bir kibrit parası yoktu çocukların,
Karanlığa mahkûmdular..
Yok bir şey..
Geçer bu tanımsız karanfillerde,
Ve tuaftı insanın kendini dinlemesi.
Ve bunu hep söylüyorum..
Herkes kendinin katilidir..
Anladıkta,neyi anladık?
Hep kibritsiz çocuk yenilgisi..
Dövülmüş ve tekmelenmiştim,
Çocuklar sildi usulca kanımı..
Nasılsa ince bardaklar durur hep nasıl olsa,
Hep kalır orada..
Hani bir akşamüstü sevilmişti kadınlar..
Bir camın en kesilmiş tarafında..
Hadi kalk artık.
Küf kokulu meyhanemize gidelim.
Asalım her bir kadehte kendimizi..
Yada katil olalım istesen..
Bir suçumuz olsun.
Kibritsizdi çocuklar, karanlıkta..
Olmadı bak istersen avuçlarımızı yakalalım,
Karanlıkta kalmasın çocuklar..
©deniiz27
D