BIR KIYDA YOLCULUK
İnsanların ortasında eksilir insanlığım
Kaçarım yıldızı çok
güneşi bol zamanlara
Döş cebimden çıkartırım
kirlenmemiş gülüşlerimi
Irmaklar tarlalar
sen geçersin içimden
Tenimi yakar güneş
anlımdan ter düşer ekmeğe
Aklımın ucunda bir paslı sızı
gergeflerde nakış nakış gözbebeklerim
Bir kıyıda gelincik denizine düşer zamanım
Yanarım heybeler dolusu yitirdiklerime
Bir eski türkü bulaşır dudağıma
bir taze düş
bir eskimemiş sabah
bir yaşanacak güne koşarım
Sınar sabrımı bir çaresizlik
varamadığım akşamlara dönerim
Öyle uzağım öyle uzağım ki kendimden
Göz ucuyla dokunsalar
yanarım...
Halil bozdoğan oğlu
©bozdoğanoğ
B