7 yaşında ki bir kız çocuğunun,
İlk okul günü ki göz yaşları ,
Yanlız ama zeki , utangaç ama dost canlısı,
Güzel ve fakir , saygılı ama gururlu.
Her zaman ki gibi normal gün yine,
Hoca sınıfa girer ve sorar,
Yeni arkadaşımız var tahtaya gel der,
Kız üstü başı rezil ve utangaç bir şekilde çıkar,
Herkes güler tabi kız belli etmez ama üzülür ,
Eve gidince hıçkıra hıçkıra ağlar ,
Babası içeri gelince utanır söylemeye ,
Söyleyemez ama okuldan çıkmak ister,
Sonra babasının emeğine saygı devam eder,
Ama başarılı bir eğitim hayatı olur,
12 sene okur ve güzel bir öğretmen olur,
Bir gün sınıfa yeni bir öğrenci gelir ,
Fakir aynı o kızın 12 sene önceki hali,
Her kez dalga geçer o çocukla,
Öğretmenleri dayanamaz ve kızar ,
Sonuçta eğitim fakirliğe değil veya giyiniş tarzına değil
zekaya ve saygıya ilerleme şekline ve azmine bakar,
Bu kız şuan öğretmen ne kadar acı çekti ama hala ayakta,
Ne söylerlerse söylesinler üstüne alınmadı ,
Yeri geldi dövdüler yeri geldi aşşağıladılar ama asla,
Saygısından ve insanlığından vaz geçmedi ,
Ey insanoğlu sen sen ol asla bir canı acıtma ,
Bir Bakmışsın sende aynı haldesin ve sen o haldeyken sana ,
yardım edecek tek insan seninle aynı halde olan insan ...
©ruh_urevan
S