Soğuk gecelerede uyandım karanlık sabahlara,
Geceler şahit olsun ölümün nefesine!
Uğurlasın sonbahar ilkbaharı ölümün cennetine!
Ufka yolculuk ederim Yozlaşmış evren ile.
Meltemler eser veda edermiş gibi
Sonbaharı ölüm gibi yaşan bir deli!
Suallere cevap vermeyen hayatın ta kendisi ,
Hayallerinde canını veren meczup'un teki.
Ne sen nede ben anlarız İstanbulun hazinesini,
Kaybolur mehtapın gerçek serveti.
Tozu dumana katar da gider kulaklardan ölümün sesi!
Çığlık çığlığa haykırır İstanbulun denizi.
İstanbulun İsyan edişini duyar, görür mehtapın karanlığı.
Yağmurlar yağar üzülüyormuşçasına hep aynı karanlığı,
Hep aynı lehçesi idi mehtapın ağlayışı,
Duyulur her köşede Ahzanımın mırıltısı.
M.K.
İsp
©miraç.m.k.
M