Bir küçük kız varmış,
Okula gitmek için ağlarmış,
Babasının sözleri canını yakmasın diye,
Hergün odasına kapanırmış.
Küçük kız her gün dua edermiş,
Rabbi canını alsın diye,
Oysa onun içinde minik hayaller yeşermiş,
Gün olur belki fidan olur diye.
Sonra o küçük kız büyümüş,
Diri diri gömülmekten beter olmuş,
Bir bakmış ki dünyada ona yer yok,
Çıkmış bir uçuruma salmış kendini aşağıya,
Ve niceleri gibi,
O da gömülmüş serin sulara.
Ve o anda bir ses yükselmiş arşdan tüm adamlara,
Cennet analarınızın ayakları altında.
Ardından Rabbim anlatmış Kur’an'da.
Bak şu kaburga kemiğinden yaratılan kadına,
Oysaki ben onu sev diye, koru diye yarattım kaburgandan,
Onu aşağıla diye değil.
Neden helak oldu cahiliyeki varlıklar?
Kadınlara zulmettiği için değil mi?
Sessiz ol şimdi!
Bak, dinle, bir kadın daha astı kendini,
Gelmeyince anne babadan medet.
Teslim etti kendini Rabbine sonsuza kadar emanet....
M