yürüdüm, yürüdüm meçhul e doğru
ağlıyor dum bir yandan sessiz veda
çöküyor du üzerime sor nedir yalnız
mutluluk vesaire düş gibi yakarış ta
kapım, kapalı ise perdeler örtük
dışarıda ağır bir sessiz lik hakim
camlar, ise boğuk boğuk geceden
esen rüzgâr a içim soğur üşürüm
ne yangınlar gördü kalbim öylece
vazgeçtim herşey den uzağım ah!
çocukça gülüşlerim in arkasından
gerçek oysa başka dır görünmez
adamlar tanıdım ben bu alem de
hepsi başıma kazık ördü hayali mi
gençliği mi yoksa gelecek sürgün
ettiler ölüm oldu vakit biçti ömre
Bedel öderim vardan yok yaşarım
Yaşımı dindiremedim aynada yüzüm
nede hayatım hayat karanlık zindan
tebessüm yetmez azan yaraları içine
dindir'meye bir kuş olsam havalanıp
özgürlüğüme kavuşsam dağ başında
duman sarmış o yar beni sorar olmuş
yalnız kalamaz bensiz bak gülüm kurur
sevgisiz bu dünya yok olur gözlerime
yarınlara doğmayacak gün ve umut ta
nede durdu zaman incinen kalbin yarısı
kadar acı veriyor bir şiir dudağında
CİHAN ŞENTÜRK
C