Uyandım.
Şöyle baktım etrafıma.
Sanırsam insanlar doğdum diye ağlıyor.
Hayat zor olsa demekki.
Beş kere üçyüz altmış beş.
Başka bir ev başka bir şehir.
Sonra çöktüm kaldırıma.
Annem gitmiyordu artık veli toplantılarına.
O zaman anladım neden ağladıklarını.
Hayat vurdu darbesini ağır ağır.
İki haftada bir görsemde yine.
Artık başka bir evde uyuyordum geceleri.
Sen kendi evinde uyumamak nedir bilir misin hiç?
Sonra geri döndüm evime.
Bıraktım herşeyi geride.
Başka bir şehir daha.
İnsanlar anlayışsızsızdı baya.
Ne kadar saçma.
Büyüdüm geçmişin karalarıyla.
İki senedir de uğraşmaktayım panik ataklarla
Ne bilir,ne geçirmek istemezsin.
Sen sadece eleştirmeyi bilirsin çünkü.
Herkes kötü gözle bakar çünkü.
Sen kimsin diye.
Seni dışlarlar.
Ailenin durumu yok diye.
Yanında yok diye.
Ezerler seni.
O zaman kendi ayaklarında durmayı öğrenirsin.
Onlar konuşur sen dinlersin.
Elbette geçecekti bunlar birgün geçti de zaten.
Ama olmamalıydı bi çocuğun gözlerinden.
İzi kaldı üstüne yaranladı.
Adı karalandı suçsuzken bazen.
Hırsızlıkla suçlandı ilkokuldayken.
Tanıştı kötüyle yaşı çok küçüktü.
Olmamalıydı böyle,kimse istemezken.
Ş