Birgün bir kız bir ormana düşüvermiş
Yolunu bilmezken, orada olmak istemiş
Zaten orada olmak için bir savaş vermiş
Hiç tanımadığı bilmediği insanların içinde
Bir prense tutuluvermiş
Prens ona hep kiyamadigini söylemiş
Onu hayatının merkezine yerleştirmis
Kız birgün onun için bilmediği parkurlara girmiş
Kaybolmuş tam yolunu bulmuşken
Prens onun için çok endişelenmis
En değer verdiği şeyi yapmasına rağmen
Kızdan bir haber alabilmek için kendini paralamıs
Kızı bulmuş , o guvendeymis
Sonra günler günleri kovalamış
Güzel günler sanki bir süpürgeye çekilmiş
Biri gelip çekmiş ...
Yine güzel anıları oluyormuş ama
Ama ikiside eskisi gibi değilmiş
İkiside bu sefer yolunu kaybetmiş
Araları eskisi gibi olamamış
Bu kaybolmuşluğu prens asla kabul etmemis
Daha doğrusu farketmemis
Kız kendi çıkmaz sokaklarında çırpınıp durmuş
Sesini duysun diye bağırmış
Ama olmamıs .
Kız birgün bir çıkış bulmuş.
Burası o ormanın çıkışıymış...
Ya kalıp yolunu kaybedecekmiş
Ya da oradan çıkıp yeni bir hayat kuracak
Kız yeni bir hayat kurmayı seçmiş
O yolu bir daha geri yürümemiş
Geride bıraktığı necefi ile aşkını terketmiş
Nefesi kesile kesile
Gözleri titreye titreye
Çamurlara bata çıka bunu yapmış
Geri dönüp baktığında artık hiçbir şeyin
Hatta kendisinin bile eskisi gibi olmayacağını
Artık o da biliyormuş...
©cepheusya
C