Üzerime yağan, etime işleyen
kanla karışık rahmet yağmuru...
Ve nicedir nefes sesleri kesik,
Kızıl bulutların arasında gizleniyorlar;
Kalplerini söküyorlar ve yağıyorlar,
Kan olup yeryüzünü ağlatıyorlar!
Ve bir buğday sapına asılı kader denilen,
Buğday kurudukça gücünü belli eden;
Kanı rahmete çeviren,
Aşka kul olmak için kışları bekleyen;
Rehavetin iki dudağı arasında
Melal öldüren öpüşler esnasında,
Bir gelincik kurumaktan kurtulur...
Ve o an süzülür kızıl bulutlardan
Bir parça et, bir damla yağmur ve kan...
D