Günler geçiyor hızla,
Bu yüklerin birazını geride bırakmalıydı.
Neden her geçen gün daha ağır hissediyorum.
Yollar neden kızgın bana.
Bu hicranı kaldıramıyorum sanırım.
Göğüslerimde sert bir pençe, öfkeli.
Uykularımı bölen korku ve özlemin pençesi.
Kurgusal hayatımın tek gerçeği uzakta.
Yorgun düşüyorum gün be gün.
Malup haldeyim hoş, kırgınlığım tek kendime.
Söylenen cümlelerde arayışlarım sürerken.
Olumlu anlam çıkarma çabası belki,
Ama korkuyorum her geliş veda gibi.
Ne var ne yok bir araf misali,
Zor ama hoş bir hülya gibi.
İstemiyorum mutlu sonlar,
Sona ermesin yeter, hüzün de güzel.
Bitmiş olabilir bile belki ben değilim,
Olan biteni anlayacak halde.
Ondandır belki bir bekleyişteyim,
Beklemek hata belki yürümeyi seçmeli.
Ah göklerin uluları akıl versin bana,
Ben kendi kendime fazla düşünmekteyim.
©mageenkon
M