üzerim beton dolu
kalemimi çarpraz tutuyorum
ve bu şiiri ordan yazıyorum
yanlız benliğimde kalan,
hatıralarımın en küçük noktasında
beni anlamazsın biliyorum
ya kalbim peki dile gelse
ne anlatır hep merak ediyorum
ve kalbimin en derin izlerini dinliyorum.
betonlar vücudumu artık sıkıştırdı
karnım ağrımak üzere
yanlız son bir kıtam daha var
ıslak hatıralar üstüne
bir pesimistim anladım
yüzüme vurma ağrırır zaten yanağım
kalbim kırık ve parçaları damarlarıma karışır
ve sen beni bu hallere bırakan
şah damarlarında ne kansızlıklar dolaşır
©1pesimist
1