Bir sabah vaktiydi biğaza karşı...
Martılar hüznün çığlıklarını haykırıyorlardı.
Ve zihnimde çağresizlik,
Gözlerimden o son vedanın yaşları akıyordu.
Ve tek başına geçen bir Vapur, bana öksüz bir Çocuğu andırıyordu.
Son vedânın sabahıydı.
Hüznün, çağresizliğin Bir sokak bekçisi gibi Kol gezdiği bir sabah...
Vedanın eserinden;
Belki bir mektup, bana Son yalnızlığımı Hatırlatan.
Ve bir ölüm,
Ruhumun öldüğü o son An...
©aliyasinse
A