Bir sabah vakti aynaya baktığımda,
Veda kuşların ötüşü çığlık gibi duyuldu,
Rabbena her gece beni yanına buyurdu.
Kaybolduğun sokağa bir adım attığımda,
Önüme yine yalnızlık notu koyuldu.
Değerimi belki ölünce anlarsın dedim,
Ama bak kefenim iki kişilik bugün,
Birinde ben diğer yanında yazdığım şiirler,
Ne zaman gel desem hep kaybolur hisler.
Yağmur altı ağladığını gördüm o gün,
Ama sana özürümü duyurmadı,
O ağlarken bana sövüp saydığın sesler.
Çok zaman olmadı ama 365 gün geçmiş zaten,
Ve ardından beni beter eden senelerle,
Hasretini taşıyan o bizi ayıran yellerle.
Umut vadediyorum halen,
Ama kalbime diyemiyorum bir adım daha ilerle.
En son bıraktığın izlere şiir yazdığımda,
Kalem bile ilerlemiyordu,
Sanırım o da olmayacağını biliyordu.
Ve ben o gün kendi mezarımı kazdığım da,
Gözlerinde ben yoktum, onlar sadece kahroluşumu izliyordu.
©
G