Bir sayhaydı sesi ezelin,
Aklın tutulduğu, asırların ulaşamadığı,
Varlığın manaya susadığı,
Bir sayhaydı yanışlar.
Sanki...
Bitmeye yakın bir kitabın son arzusuydu.
Yankı gibi uzanabilmek alabildiğine,
Yeniden yaşamlara,
Yeniden, bir kez daha umuda.
Bir sayhaydı oysa gece...
Ama tesiri nakıs,
Mahzub yaşamlara.
Aynı zannedilen gayrılardı oysa hissedilmeyen...
Tek düze bir yola mecbur edilişin sersemliği,
Belki de asırların nihayeti.
Gadabın sellere yol arayışından öte,
Lafzın köreltildiği onca mecalsiz terkedişlerdi işte,
O sakim mecaza kalışlarım.
Ve...
Yerle yeksan oluşlarım.
Karanlığa alışmış yarasalar gibi,
Yol yordam arayışında nice beşer.
Zulmetin ışığa hükmünde,
Seccadesini kilim yapan nadanlar,
Yol aldıkları zannındalar.
Ölüm mukadder,
Hayat, fani bir libas.
Oysa, öylesine cezbesine kapılmışlar,
Öylesine yoldan çıkmışlar.
Mahsus bir kabri,
Bu alemde bir köşk sanmışlar,
Aldanmışlar.
©kenanfaik
K