Karlar süzülüyor pencereden
Sessiz sessiz
Ve ben masanın diyer kenarında duran
Sendeki hayale
yine kendimi anlatıyorum
Zifiri karanlığın tam ortasındayız
Hiç kimse yok ve hiç kimsenin olmasına gerek yok
Alışmadığımız bir şeyler var bugün
Her zamankinden daha sessiz türküler söylüyorum
Bence ben artık alışıyorum bu sessizliğe
Buda beni çok korkutuyor
Tozlu raflarda kalan her gece aynı saatte aynı vakitte çalıyor saat
Her çalısı daha sessiz
Bütün herkes sessiz
Bir tek sen konuş ama konuş ne olur konuş ...
A