Yıllarca kendimi kandırdım durdum,
Var sanırdım, oysa bir sevenim yok,
Hep avuntularla soldu gençliğim,
O kadar yalnızımki bir sevenim yok.
Gözyaşlarım sevgimin ödülü oldu,
Hep vefasızları gönlüme koydum,
Sabrım bitti artık, içim acıyla doldu,
Çok yoruldum, halimi bir soranım yok.
Kırılmış dalım solmuş güneşim,
Ümitler de sonunda terk etti beni,
Acılar yoldaşım oldu, yalnızlık ruh eşim,
Ne halde yaşadığımı, bir bilenim yok.
Öyle üşüyorumki, içimde bir yalnızlık sancısı,
Merhamet edipte, bir saranım yok,
Çok çileler çektim, hala içimde sızısı,
Neden bilmiyorum, bir sevenim yok.
Metin özcan
M