Ne koşullarda sevdiğimi biliyorsun seni,
Sevgim inkâr etmen gereken en son şeydi...
Kabul ederim;
Tam mânâsı ile gösteremedim,
Temelinde vardı hususi nedenlerim...
Ama tüm bunlar,
Sevmediğim anlamına gelmezdi,
İnsan dışına mı yansıtırdı herşeyi?
Saklayamaz mıydı içinde bir sır gibi?
Belki uzun süren susmalarım;
Kırmamak içindi.
Çünkü suçlamalarına karşı koymak için;
Benim de suçlamam gerekirdi.
Bunu asla yapamazdım,
Yoksa sonunda kaybederdim seni...
Ve en çok kırılan kimdi?
Cevabı apaçık belli.
Belki de en çok yaralayan;
İhanetle suçlamandı beni.
Bundan daha çok kanatan,
Sevgiyi ne olabilir ki?...
Senden başka kimseye,
Yazamadım bu denli aşk şiirleri,
Mürekkebim bu kadar akıcı değildi...
Herkese şiir yazıp boş vaat veren,
Biri gibi mi görünüyordum ileriden..?
İnanmadıysan sadakâtime;
Yak gitsin herşeyi!
Daha da kanatma sevgimi,
Bir “yalan" olarak gördün beni.
İnanmayan biriyle alınan;
Yolun sonu cehennemdir.
İknâ etmek için harcanan;
Ömür yersizdir...
Bırak eskisi gibi,
İçimde kalsın herşey.
Pâklığını kaybetse de;
Aşk kırıntıları bir nebze yeter...
İnkâr edeceğim en son şeydi:
Herkesten soyutlayacak kadar
Sevdiğim seni,hâlâ olduğu gibi...
©şiiryazan.
Ş