Bir şiirdi seni usulca anlattığım...
Müsvedde kağıtlara çalakalem...
Sözlerini karaladığım...
Nedensizce gidişindi haykırışlarım...
Her sokak lambası altında...
Bir, sen vardı...
Hissettiğim...
Belki de...
Hissettiğimden de öte...
An be an...
Beklediğim...
Gece teselli ederdi beni, parıldayan mağrur yıldızlardan çok...
Her gördüğüm ışıltıyı sen zannedip için için inlerken...
Alevlere dönüşürdü tahayyülümde serkeş ateş böcekleri...
Sen sen diye rüyalarımda her gece serabına aldanıp seni sayıklarken...
Örtüsünü çekerdi rüyalarımın üzerine yavaştan gaipten bir el...
Sabahlara kadar inlemeyeyim diye seni göğümde hayal ederken...
Evvel...
Ahir...
Ebed...
Ezel...
Mecnun gibi çöllerde divane, derbeder...
Boynu tasmalı bir köle gibi senin izini sürerken...
Bir seni, bir seni diye diye...
Heba oldu ömrüm, bir yıldız gibi şu alemden kayıp yiterken...
Bir şiirdi seni usulca anlattığım...
Şiirlerime...
Sözlerimi karaladığım...
Bir şiirdi ardından ömrüm...
Kimseleri değil...
Bir sendin ey sevgili...
Ömrüme sakladığım...
Not: Bu şiir saygıdeğer şairemiz “ay_sultan”ın “Bendeki sen” başlıklı son şiirinden alıntılarla yazılmıştır. Kendisine böyle bir şiiri kaleme aldığı ve şiirinden de alıntı yapmama müsaade ettiği için müteşekkirim.
©kenanfaik
K